شکار گوزن دم سفید – قسمت اول



دانستنی های گوزن دم سفید

در این پست نگاهی داریم به یکی از محبوب ترین نخجیر های استان انتاریو – و کشور کانادا – بنام گوزن دم سفید ( White-tailed deer) که شکار آن با تیرکمان و سلاح گرم بسیار رایج است.

گوزن دم سفید – بنام لاتین Odocoileus virginianus – که به نام گوزن ویرجینیا نیز شهرت دارد، گوزن متوسط القامه ایست بومی قاره آمریکا که در نواحی شمالی، مرکزی و جنوبی این قاره (تا کشور پرو) پراکنده شده. این حیوان در بعضی کشورهای اروپایی – نظیر فنلاند و جمهوری چک – و در کشور نیوزیلند نیز یافت می شود که در قرن نوزدهم توسط علاقه مندان به این حیوان به نواحی مذکور آورده شده اند.

نقشه پراکندگی دم سفید در آمریکای شمالی



جمعیت این گوزن در اطراف دریاچه های بزرگ آب شیرین مرزی بین کاناد و ایالات متحده با تغییر کاربری زمین به مزارع کشاورزی به سمت نواحی شمالی رانده شده و با گونه های کاریبو و موس همسایه شده اند. دم سفید ها قابلیت تطبیق پذیری بالایی دارند و می توانند خود را با محیط های جدید وفق دهند. بزرگترین گوزن های دم سفید را می توانید در نواحی مرزی بین کانادا و ایالات متحده یافت و با حرکت به سمت جنوب از جثه آنها کاسته می شود بطوری که کوچکترین آنها در جزایر فلوریدا در آمریکا و اغلب آمریکای مرکزی و جنوبی دیده می شوند.

گوزن دم سفید حیوان قدرتمندی است که قادرست با سرعتی بالای 60 کیلومتر در ساعت بدود، از حصار های بلندتر از 2 متر بپرد و در رودخانه با سرعت 20 کیلومتر در ساعت شنا کند. این حیوان فراوان ترین نخجیر بزرگ جثه در کاناداست و جمعیت این حیوان تنها در استان انتاریو بالغ بر 400 هزار راس برآورد می شود. طبق سرشماری ها و برآورد های تخمینی در سال 1982، جمعیت این حیوان درآمریکای شمالی به بیش از 15 میلیون راس می رسیده است. سرعت تولید مثل این حیوان بالاست و یک گله سالم در شرایط عادی می تواند طی یکسال جمعیت خود را دو برابر کند.

اگرچه در دسته بندی های اولیه این حیوان را در گروه جنگلی قرار داده بودند – بدلیل علاقه آن به زندگی در نقاط محفوظ درختی و حاشیه درختان، اما می تواند به همان سهولت در مرغزارها، بوته زارها و نواحی خشک نیمه بیابانی نیز زندگی کند.

تا همین اواخر، جانور شناسان تلاش داشتند تا این گونه جانوری را به مجموعه ای از زیر شاخه های تقسیم کنند اما آزمایش های ژنتیکی نشان داد که تنوع این نژاد بسیار کمتر از دسته بندی 30 تا 40 گروهی پیشنهادی از جانب محققین در قرن بیستم است.

پوست این حیوان در بهار و تابستان به رنگ قهوه ای- سرخ دیده می شود و در پاییز و زمستان به قهوه ای – خاکستری تغییر می کند. مشخصه بارز آن، ناحیه سفید رنگ زیر دم آن است و توسط این حیوان برای اعلام خطر به بقیه استفاده می شود.

گوزن نر آمریکای شمالی (که باک Buck نیز نامیده می شود) بین 60 تا 130 کیلوگرم وزن دارد و در مواردی گوزن هایی سنگینتر از 159 کیلوگرم نیز دیده شده اند. بزرگترین دم سفید ثبت شده در دنیا در ایالت مینسوتای آمریکا بوزن 226 کیلوگرم بوده است. گونه ماده (که دو Doe نامیده می شود) معمولا بین 40 تا 90 کیلوگرم وزن دارد. طول این – با احتساب دم- حیوان از 160 تا 220 سانتیمتر است و ارتفاع شانه آن از زمیت بین 80 تا 100 سانتیمتر است.

تصویر دم سفید نر



تصویر دم سفید ماده



گونه های این حیوان که در نواحی گرمسیر مرکزی و جنوبی قاره آمریکا زندگی می کنند از این ابعاد و اندازه ها کوچکترند و از نظر وزنی بیم 35 تا 50 کیلوگرم هستند.

نوع نر هر ساله در فاصله بین ماههای دسامبر تا مارس شاخ خود را از دست می دهد و در بهار مجددا شاخهایش سبز می شوند. در نوع ماده از هر ده هزار تا یکی دارای شاخ است که غالبا همراه با مشکل دو جنسی بودن است. باک هایی که شاخ هایشان شاخه شاخه نیست در اصطلاح اسپایکد باک می نامند (Spike به معنای پیکان و سرنیزه است). این پیکان ها می توانند خیلی کوتاه یا خیلی بلند باشند. تصویر غلطی در افواه است که شاخ پیکانی مختص باک های جوان است.

تصویر اسپایکد باک



تحقیقات نشان داده است که شاخه شاخه شدن شاخ به وراثت و نوع تغذیه بستگی دارد و هر چه وضع خوراک ایشان بهتر باشد تعداد شاخه ها بیشتر می شود و می تواند تا هشت شاخه در هر شاخ داشته باشد. باید دقت کرد که تعداد شاخه ها و قطر آنها هیچ ربطی به سن گوزن ندارد و برای شناسایی تروفه نباید روی آن تاکید کرد. شاخص مناسب تر برای تشخیص سن حیوان طول منخرین – بینی – و نیز غلظت رنگ خاکستری در پوست آنهاست. طبعا بینی دراز تر و رنگ تیره تر نشاندهنده ارشد بودن گوزن در گله است.

شاخ ها در اوان رشد روکشی مخلمل مانند دارند و ممکن است طرحی متقارن یا بدون تقارن هندسی داشته باشند. پوسته پوشاننده شاخ ها در تابستان شروع به ریختن می کند و گوزن نیز با ساییدن شاخش به بدنه درختان به این پروسه سرعت می بخشد.

هر بخش از شاخ گوزن نام مخصوصی دارد که در طرح زیر دیده می شود:

تصویر طرح شاخ گوزن



رژیم غذایی

گوزن دم سفید دستگاه هاضمه ای چهار مخزنی دارد و هر مخزن وظیفه ای جداگانه داشته و ترکیب آنها گوزن را قادر می کند تا با سرعت حوزه وسیعی از مواد غذایی را فرو ببلعد و بعدا با رسیدن به منطقه ای امن به فکر هضم آن باشد. دم سفید ها مجموعه متنوعی از خوراک شامل حبوبات، برگ و ساقه گیاهان را می خورند. این حیوانات همچنین علاقه زیادی به ذرت، میوه های جنگلی و انواع قارچ ها – حتی گونه های سمی – و بوته های سماق سمی دارند. طبعا این برنامه غذایی تحت تاثیر فصل و شرایط محیطی است. دیده شده که دم سفید ها اقدام به خوردن پرنده های به تور افتاده توسط صیاد ها نیز کرده اند!

دستگاه هاضمه گوزن میزبان گروه پیچیده ای از باکتری ها است که با تغییر فصل و تعویض برنامه غذایی حیوان خود دستخوش تغییر می شوند و اگر در اینحالت حیوان غذایی خارج از فصل بدست بیاورد و بخورد نخواهد توانست آنرا هضم کند.

دشمنان طبیعی

درندگان متعددی در طبیعت از دشمنان این حیوان بشمار می روند. گرگ های خاکستری، کوگار ها، سوسمارهای آمریکایی (در نواحی گرمسیر) و جاگوار قادر به کشتن گوزن های بالغ هستند.

گرگ خاکستری در زمستان



گرگ خاکستری که یک دم سفید اسپایکد رو از پا درآورده



تصویر کوگار



تصویر سوسمار آمریکایی



تصویر جاگوار



درندگان کوچک جثه تر نظیر گربه وحشی (باب کت) و سیاهگوش (لینکس) و درندگان کند و تنبل نظیر خرس ها بیشتر در پی گوزن های نوزاد و یا بیمار هستند چون در حالت عادی قادر به تعقیب و گرفتن گوزن ها نیستند.

تصویر گربه وحشی



تصویر سیاهگوش



از بین رفتن تدریجی دشمنان طبیعی گوزن دم سفید در بعضی نواحی آمریکای شمالی منجر به انفجار جمعیت آنها در بعضی مناطق شده است. گونه ها نر در فصل جفت یابی بخاطر سرشاخ شدن های متعدد برای کسب جایگاه ممتاز در گله و نیز بخاطر جستجو در مسافت های طولانی بدنبال نوع ماده – که غالبا با کمبود در خوردن غذا و آب نیز همراه است – ممکن است شدیدا ضعیف شوند و این فرصت خوبی به درندگان کوچک جثه می دهد تا شانس خود را برای گرفتن و از پای درآوردن دم سفید های نر امتحان کنند.

ماده ها در هر سال در اواخر بهار – معمولا بین ماههای مه و ژوئن- بین یک تا سه راس می زایند که به این گوزن های جوان اصطلاحا فاون – Fawn- می گویند. فاون ها در خلال اولین تابستان نقطه های روشن روی پشت خود را از دست می دهند و تا رسیدن اولین زمستان وزنشان بین 20 تا 35 کیلوگرم می شود. فاون های نر در این سن اندکی از ماده ها بزرگتر هستند.

تصویر فاون



گوزن ها در نگهبانی از فرزندانشان بی قید هستند و گاها ممکن است یک فاون چند ساعت تنها بماند.
دم سفید ها بروش ها گوناگونی با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند که عبارتند از اصوات، بو، رفتار فیزیکی و نشانه گزاری. تمام گوزن های دم سفید قادر به تولید اصوات هستند و هر یک تون و آهنگ صدای منحصر بفرد خود را دارند. فاون ها صدایی زیر و تیز تولید می کنند که از آن برای فراخوانی مادرشان استفاده می کنند. ماده ها نیز قادر به تولید صدای زیر و تیز هستند و نیز غرغر مخصوصی از خود تولید می کنند که توجه تمام گوزن های نر اطراف را بخود جلب می کند. هر دو گونه از بینی خود صدایی در می آورند که علامت هشدار و اعلام خطر است. سیخ شدن دم و دیده شدن ناحیه سفید رنگ آن نیز یکی دیگر از روش های هشدار گروهی است. گوزن از شاخ و دندان خود برای علامت گزاری درختان نواحی زندگی خود استفاده می کنند.



بعضی گوزن های دم سفید مبتلا به ساس هستند که سالانه منجر به مرگ بیش از 100 هزار گوزن می شود. گوزن های کانادایی کمتر به این انگل مبتلا هستد که دلیلش را می شود کشته شدن حشرات در سرمای زمستان های سرد این کشور دانست. گوزن های در سال نزدیک به یک میلیارد دلار به مزارع و املاک خسارت وارد می کنند. اگر چه رویارویی مستقیم بین انسان و گوزن خیلی نادر است اما سالانه بطور متوسط چهار مورد از حمله و زخمی شدن انسان ها توسط گوزن ها ثبت می شود.

تصویر حمله یک دم سفید به ماشین پلیس



دم سفید ها مجهز به غدد متعددی هستند که آنها را قادر به تولید انواع بو می کند که بعضی از آنها بحدی قوی هستند که توسط شامئه انسان نیز قابل درکند.

در فصل جفتگیری گاها پیش می آید که در هنگام سرشاخ شدن گوزن های نر، شاخ هایشان در هم گیر می کند و آنقدر تقلا می کنند تا هر دو از پای در می آیند. تصویر زیر نشان دهنده یک نمونه از این وضعیت است:

تصویر دو گوزن با شاخ های در هم گره خورده



برای تشخیص این حیوان از روی رد پا به شکل و اندازه آن توجه کرده و نیز برای تمیز دادن آن از موس از شکل فضولات آن استفاده می کنند:



+ نوشته شده توسط Bablee swagger در دوشنبه یکم شهریور 1389 و ساعت 0:58 قبل از ظهر |
شکار گوزن دم سفید –


دانستنی های شکار گوزن دم سفید

در این پست نگاهی داریم به ظرایف و نکات مربوط به ردیابی، شکار و پاک کردن گوزن دم سفید:

در تمام طول سال سر و گوش آب بدهید!

اگر امکانش را دارید در خارج از فصل شکار، خصوصا زمستان که زمین پوشیده از برف است، شکارگاه را برای مشاهده فعالیت های گوزن های دم سفید گهگاه مورد بررسی قرار دهید. در مناطق خیلی سرد، مثل شمال انتاریو و ساسکاچوان، یک زمستان سخت می تواند به قیمت از بین رفتن دم سفید های زیادی تمام شود. بررسی بهاره به شما اطلاعاتی در مورد تعداد رمه باقی مانده از سرمای زمستان می دهد. اگر با بلد محلی به شکار می روید از او بخواهید تا مشاهداتش را به شما بگوید.

تصویر مقایسه ای رد پای گوزن ماده Doe و گوزن نر Buck در سنین مختلف



مخفیگاه مرتفع شکار – درختی- را خیلی زودتر از شروع فصل شکار نصب کنید


لااقل یک ماه زودتر از شروع موسم شکار، مخفیگاه خود بر بالای درخت را نصب کنید تا با فرارسیدن فصل شکار، گوزن دم سفید تغییر محیطی را متوجه نشود. توجه کنید که هر جور سوراخ و روزنه ای برای دیده بانی و تیراندازی می خواهید داشته باشید را همان موقع انجام بدهید. باید درنظر داشت که شما در زیستگاه این جانور وارد شده اید و او شکل و شمایل درختان و تمام عوارض طبیعی را از حفظ است و فورا متوجه تغییر آن خواهد شد.

مخفیگاه درختی را در ارتفاع بالا نصب کنید

برای بیرون ماندن از زاویه دید عادی یک گوزن بالغ، باید ارتفاع مخفیگاه لااقل 14 فوت (4 متر) و ترجیحا 20 فوت (6 متر) باشد.

تصویر مخفیگاه درختی



مخفیگاه درختی را با مقداری مواد طبیعی مخفی کنید

درست است که درخت هر چه صاف تر و کم شاخ و برگ تر باشد برای بالا و پایین رفتن و نصب مخفیگاه راحت تر است، اما از طرف دیگر شما را تابلو می کند و براحتی دیده خواهید شد! پس بهتر است در حد امکان از استتار طبیعی و مصنوعی برای مخفی کردن جایگاه استفاده کنید و شاخ برگ درختی که روی آن هستید یکی از بهترین امکانات موجود برای شما خواهد بود. ضمنا در نقاطی که قانون شما را وادار نمی کند از پوشیدن روکش نارنجی رنگ روی دست و پایتان خودداری کنید. البته گوزن تا حد زیادی کوررنگ است و نارنجی را به طیف خاکستری می بیند اما بهر حال ممکن است جلب توجه کنید.

تصویر شکارچی با جلیقه نارنجی ایمنی بر بالای درخت



دنبال آثار و نشانه ها بگردید

خراشیده گی جای شاخ گوزن بر درختان و سنگ ها نشانه های خوبی هستند. یک خراشیدگی به پهنای ده سانتیمتر و بیشتر علامت وجود یک گوزن نر بزرگ است. گوزن های بزرگ خراش های بزرگی را در ارتفاع بالای درختان درست می کنند. رد پا ها نیز ایده خوبی در مورد مسیر حرکت گله به شما می دهند. هر چه جای پا بزرگتر باشد گوزن مربوطه بزرگتر است. وجود یک ناحیه مرتفع دارای مسیر های فرار متعدد با پوشش طبیعی خوب که آثار لگد مال شدن زیادی در آن هست و فضله حیوان در ریخته شده از نشانه های پیدا کردن مخفیگاه و خوابگاه گله است. مخفیگاه خود را در خوابگاه گله نصب نکنید بلکه در جهت موافق باد و تا جای امکان دورتر مستقرش کنید.

تصویر خراش شاخ روی درخت



خودتان را جای گوزن بگذارید!

دنبال جاهایی بگردید که نیازمندی های یک گوزن نر بالغ را برطرف می کند: آب، شبنم، خوراک، پوشش کف برای خواب، ... اینها را بیابید و گوزن ها را خواهید یافت. نقاط مورد علاقه این حیوان در نواحی مرطوب با پوشش علفی متراکم در نزدیکی یک درختزار متراکم است. اگر چنین موقعیتی را یافتید دنبال نشانه های حضور این حیوان نیز بگردید.

تصویر یک خوابگاه گوزن



به یک نقطه خاص گیر ندهید!

برنامه تان را طوری بچینید که تمام مدت شکار را در یک نقطه متمرکز نباشید. این امر خصوصا اگر تیرتان خطا رفت یا شکار شما را دید و فرار کرد، جدی بگیرید. البته جابجا کردن مخفیگاه درختی کار مشکلی است و شاید مجبور شوید در صورت لو رفتن موقعیت تان از مخفیگاه زمینی و یا صرفا استتار پارچه ای استفاده کنید.

تصویر شکارچی در استتار کامل در کمینگاه زمینی



تصویر یک خانم شکارچی در استتار کامل



حواستان به جهت باد و بوی بدنتان باشد

سعی کنید جهت حرکت گله را حدس بزنید و خودتان را در جهت مخالف باد نگاهدارید. دم سفید ها حس شامعه بسیار قوی ای دارند و براحتی شما را حس می کنند. گوزن ها هر چه بزرگتر باشند دماغشان تیز تر است و سریعتر واکنش نشان می دهند – در واقع دلیل بزرگ شدنشان هم همین زرنگی شان بوده! – از مایعات خنثی کننده بوی بدن استفاده کنید یا بوی خود را به بوی حیوان دیگری که برای گوزن بی خطر است تغییر دهید. دقت کنید که وقتی لباس شکار به تن دارید از بنزین زدن به ماشین یا حضور در قهوه خانه و بار خودداری کنید. بوی این محیط تا مدتها روی لباس شکار شما می ماند و براحتی توسط دم سفید احساس می شود. بجای مخفی کننده ها بوی بدن می توانید از اسپری های جذب کننده گوزن های نر استفاده کنید. این اسپری ها بوی گوزن ماده را شبیه سازی می کند و گوزن نر را قتلگاه می کشاند.

تصویر مواد جذاب گوزن نر



تصویر مواد مخفی کننده بوی انسان



باران و ریزبارش

باران ریز غبار مانند به نفع شما عمل می کند چون تا حدودی کار صداخفه کن را انجام می دهد اما باران شدید اصلا خوب نیست و گوزن را به درون درختزار می برد و تا مدتها اثری از آنها پیدا نخواهد شد. گوزن قادر است آمدن طوفان را حدس بزند و قبل و بعد از باران مثل دیوانه ها چرا می کند و شکمش را پر می کند در تمام طول مدت بارش ناپدید می شود. اگر بروز طوفان را در پیش بینی ها دیده اید، مخفیگاه را در نزدیکی چراگاه این حیوان دایر کنید. در خلال باران، اگر امکان داشت به ردیابی گوزن ها بپردازید. باران رد بوی شما را می شوید و مانع از رسیدن آن به گوزن ها می شود. ردیابی آنها در نزدیک محل خوابگاه گله فکر خوبی است چون احتمال اینکه در درختزار حاشیه خوابگاهشان مخفی شده باشند زیاد است.

خودتان را در جنگل گم نکنید!

هرگز بدون نقشه و قطب نما – و / یا جی پی اس – به درون جنگل نروید. حتی ورزیده ترین شکارچیان هم وقتی در حال دنبال کردن رد گوزن هستند مسیر و موقعیت را قاطی می کنند. در مورد جیره آب و خوراکتان هم مواظب باشید و بقیه ملزومات را هم قبل از پایین آمدن از درخت و راه افتادن در مسیر یکبار چک کنید تا همه را در مخفیگاه جا نگذاشته باشید. قبل از حرکت باید طول مدتی را که می خواهید دنبال گوزن بگردید انتخاب کنید و برای این مدت – به اضافه ذخیره اضطراری دو روزه – ملزومات و آذوقه و آب بردارید. بد نیست فهرستی از قبل تهیه کرده باشید و آنرا دوباره چک کنید.

زود راه بیافتید

برنامه تان را طوری بچینید که پیش از سپیده صبح راه بیافتید و تا تاریکی بیرون باشید. اینطوری خطر لو رفتن مخفیگاه به حداقل می رسد.

برنامه ریزی داشته باشید

اینکار را از ایام ردگیری و نشانه یابی پیش از فصل شکار شروع کنید. طرح و نقشه مربوط به مسیر ردیابی را آماده کنید و مشاهدات خود را یادداشت کنید. با فرارسیدن ایام شکار، آمار تغییرات هوا و خصوصا پیش بینی های مربوط به جهت باد را با دقت دنبال کنید. سایت های اینترنتی هواشناسی برای اینکار عالی هستند. مسیر های ردگیری شکار را با تکیه بر مشاهدات قبلی خود و با درنظر گرفتن اخبار هواشناسی تنظیم کنید.

آناتومی گوزن دم سفید که ریه ها و قلب و اعضای درونی را نشان می دهد



گوزن های دم سفید، علیرغم ظاهر ظریف و جثه کوچکشان، شکار های پوست کلفت و پرطاقتی هستند. اگر گلوله مرگبار نباشد بسرعت ناپدید خواهند شد. حتی اگر گلوله کاری باشد و گوزن فرصت فرارکوتاه مدتی پیدا کند، پیدا کردن لاشه آن کار بسیار سختی خواهد بود.

از هدف گرفتن سر و نخاع خودداری کنید. جمجمه این حیوان بسیار محکم و شیب دارست و ممکن است مرمی از روی آن کمانه کند. نیز بدلیل کوچک بودن محیط سر در مقایسه با بقیه بدن بسیار امکان دارد فک حیوان را بشکنید یا بینی اش را پاره کنید. هدف قرار دادن شانه حیوان به قصد شکستن آن، هر چند حیوان را زمین گیر می کند اما آن را فورا نمی کشد و با سقوط حیوان به زمین شما نیز امکان هدفگیری موثر خود را از دست می دهید و مجبور می شوید از مخفیگاه بیرون بیایید و تا رسیدن شما به بالای سر حیوان و کشتن او، درد و رنج و خونریزی شدیدی به شکار تحمیل می شود. ممکن است خود شما نیز مورد حمله حیوان زخمی قرار بگیرید. اینکار ضمنا باعث پخش شدن خورده های استخوان و مرمی در گوشت شکار می شود و مقدار زیادی از گوشت را ضایع می کند.

سعی کنید ریه حیوان را هدف بگیرید. قلب در پایین ناحیه سینه واقع شده و نخاع در بالای آن است. اگر مرمی به پایین یا بالای نقطه مورد هدفگیری نیز اصابت کند باز اثری مرگ آور و شدید خواهد داشت. بهترین نقطه در مرکز محوطه سینه درست پشت کتف حیوان است.

وقتی حیوان از پهلو دیده می شود، باید خط پشت پای حیوان را دنبال کرده و به وسط محوطه سینه برسید. کمی هدف را پایین بیاورید و شلیک کنید.

تصویر گوزن از پهلو با طرح محل ریه ها



اگر حیوان بشکل مورب ایستاده در ذهن خود جای ریه ها را شبیه سازی کنید و به وسط این محوطه بزنید.

تصویر گوزن در زاویه کج



تصویر گوزن از روبرو با طرح محل ریه ها



وقت گوزن را از بالای سر می بینید – از مخفیگاه درختی – هدفگیری نقطه ای در پشت شانه ها و در مرکز بدن حیوان، تیر را به نخاع و ریه ها و شاید حتی قلب حیوان بزند.

اگر وقتی متوجه گوزن شدید که پشتش به شماست از تیراندازی خودداری کنید. ضخامت بدن این حیوان مانع از رسیدن مرمی به ریه و قلب می شود و شلیک شما تنها باعث زخمی شدن ران و پشت حیوان خواهد شد.

تصویر گوزن از پشت



توجه به این نکته ضروری است که گاها گوزن واکنش آنی نسبت به برخورد مرمی به قفسه سینه اش نشان نمی دهد و این امر باعث می شود شکارچی فکر کند خطا زده. توجه کنید که اگر بعد از شلیک حیوان هنوز در آن موقعیت ایستاده یعنی ضربه را دریافت کرده و در شوک ناشی آن است و هم گیج تر از آن است که اقدام به فرار کند و هم قویتر از آن است که بلافاصله به زمین بیافتد. البته می توانید برای محکم کاری در این فاصله یک یا دو تیر دیگر نیز شلیک کنید اما اینکار موجب کشته تر شدن (!) گوزن نخواهد شد و فقط مقدار بیشتری از گوشت را ضایع خواهد کرد.

هدفگیری صحیح و انتخاب کالیبر و وزن مرمی


دقت کنید که مهمترین فاکتور در کشتن آنی و حرفه ای شکار، درست هدف قرار دادن آن است و اندازه کالیبر و وزن مرمی – گرین – آن تنها در رده دوم اهمیت است. پیش از شلیک باید احساس اطمینان زیادی از درست به هدف زدن آن داشته باشید. اگر در نقطه فرود گلوله تردیدی دارید شلیک نکنید. اگر مطمئن نیستنید که شکار همین الان شروع به دویدن کند، یا برگ درخت مانع دید درست شماست یا سرعت و جهت باد عوض شده یا مه صبحگاهی مانع از درست دیدن شما، از شلیک کردن خودداری کنید.

از تیراندازی در فواصل بعید – بالای 400 متر- خودداری کنید. کمتر کسی هست که بتواند در این چنین مسافتی درست هدفگیری کند و اغلب چنین شلیک هایی منجر به رمیدن گله یا از آن بدتر زخمی شدن حیوان و فرار آن می شوند.

شکار گوزن از چنان محبوبیت بالایی برخوردارست که چندین کتاب در مورد آن و تفنگ ها و کالیبرهای مناسب برای آن در بازار وجود دارد.

تصویر یک کتاب راهنمای سلاح و کالیبر مناسب شکار گوزن



کالیبرهای 7 میلیمتری و بالاتر (نظیر 270 رمینگتون و 30-30 وینچستر و 300 وینچستر مگنوم و 308 وینچستر و 338 وینچستر مگنوم) برای شکار گوزن دم سفید مناسب هستند و گرین آنها باید 150 و بالاتر باشد. ضمنا از مرمی های با نوک گرد نیز نباید استفاده شود چون پوست این حیوان کلفت است و بجای کشتن باعث زخمی شدنش می شود.

تصویر از حفره ایجاد شده در دنده گوزن توسط یک مرمی 300 وینچستر مگنوم



تصویری از کالیبرهای مناسب شکار گوزن


+ نوشته شده توسط Bablee swagger در جمعه بیست و پنجم تیر 1389 و ساعت 11:58 قبل از ظهر |


Powered By
BLOGFA.COM